Liturgia dzień 14. września określa mianem święta Podwyższenia Krzyża Świętego, które na celu ma podkreślenie tajemnicy Krzyża, „na którym zawisło Zbawienie świata”. Dlaczego we wrześniu jeszcze raz szczególnie rozpamiętujemy tajemnicę Wielkiego Piątku? Otóż przed reformą kalendarza, jaka miała miejsce po Soborze Watykańskim Drugim, obchodzono dwa święta: 3. maja jako święto Znalezienia Krzyża Świętego i 14. września -święto Podwyższenia Krzyża Świętego. Po reformie pozostawiono jedynie święto wrześniowe łącząc niejako w jedno zarówno znalezienie i podwyższenie.
  
 O losach Drzewa Krzyża trudno jest jednoznacznie coś powiedzieć, chociaż pojawia się myśl o jego ukryciu w obawie przed zniszczeniem przez Żydów, czy Rzymian.
Niestety tylko dzięki legendom możemy wnioskować o odnalezieniu ukrytego Krzyża. Być może znalazła go żona cesarza Klaudiusza, Petronika, nawrócona dzięki nauczaniu św. Piotra.
    Bardziej rozpowszechniona tradycja wskazuje na św. Helenę, matkę Konstantyna Wielkiego. Podaje się, iż odnaleziony Krzyż miał wskrzesić, poprzez kontakt bezpośredni, jakiegoś nieznanego zmarłego.
Wskazuje się także na św. Helenę, jako mającą udział w zbudowaniu dwu bazylik w Jerozolimie, z których to poświęceniem związano święto odnalezienia Krzyża. Podaje się także, iż pielgrzymi w radości z jego odnalezienia brali udział w podwyższeniu Drzewa Krzyża, które polegało na podnoszeniu go w czterech miejscach świątyni dla adoracji ludu.
    Tak właśnie pojawiło się wrześniowe święto, a ugruntowało się jeszcze bardziej, gdy cesarz bizantyjski Herakliusz po pokonaniu Persów (wcześniej zdobyli Jerozolimę i zabrali Relikwie do Persji) odzyskał Relikwię Krzyża i osobiście wniósł ją do Jerozolimy. Pamiątkę tego wydarzenia, które było ponownym podwyższeniem Krzyża, obchodzono corocznie 14. września.
Tak więc nabożeństwo do Krzyża Świętego sięga początków chrześcijaństwa, wcześniej w Jerozolimie i na Wschodzie, następnie w całym Kościele. W liturgii jest obecne od IV w., a obchodzone tak przez katolików, jak i prawosławnych. W Rzymie zaznacza się szczególnie w uroczystej procesji z bazyliki pw. Matki Bożej Większej do bazyliki pw. św. Jana na Lateranie.
    Najbardziej znane relikwie Krzyża Świętego znajdują się m.in. w kościele pw. św. Guduli w Brukseli, w bazylikach pw. św. Piotra i pw. Krzyża Świętego w Rzymie oraz katedrze paryskiej Notre Dame. W Polsce największe relikwie Krzyża Świętego znajdowały się w kościele dominikanów w Lublinie do momentu zrabowania w 1991 roku. Sprawców świętokradztwa dotąd nie wykryto.
    Tradycja kultu Krzyża Świętego w Kościele w Polsce sięga czasów najdawniejszych, czego przykładem są liczne wezwania nadawane kościołom, nazwy miejscowości, sanktuaria, z których współcześnie najbardziej znane jest sanktuarium Świętego Krzyża w Górach Świętokrzyskich na Łysej Górze. W klasztorze pobenedyktyńskim (obecnie Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej) są przechowywane relikwie (drzazgi) Krzyża Świętego podarowane benedyktynom przez św. Emeryka (zm. 1031), syna św. Stefana, króla Węgier.

  

Ministranci zagrali w piłkę nożną

  
25 maja odbyły się dekanalne rozgrywki ministrantów w piłkę nożną. Ministranci grali na orliku przy Szkole Podstawowej nr. 1 im. Henryka Sienkiewicza w Wolbromiu. Sędzią w tych rozgrywkach był nauczyciel wychowania fizycznego z gimnazjum nr. 4 w Wolbromiu – pan Radosław Koterba, natomiast organizatorem był ks. Rafał Gzyl – wikary z parafii św. Katarzyny w Wolbromiu.  Celem zawodów było wyłonienie najlepszych zespołów ministrantów w dekanacie w kategoriach wiekowych: klasy 3-4 szkoły podstawowej,  klasy 5-6 szkoły podstawowej,  gimnazjum i szkoła średnia. Najlepsza drużyna w każdej kategorii przechodziła do drugiego etapu, czyli regionu w skład, którego wchodzą dekanaty:  Jaroszowiec, Łazy, Pilica, Wolbrom I, II.

  
Nasza parafia wystawiła zespoły w dwóch kategoriach wiekowych:  klasy 5-6 szkoły podstawowej i gimnazjum. W kategorii szkoły podstawowej nasz zespół rozegrał 3 mecze:  z Bydlinem(wygrana 2:0), z Porębą Dzierżną(wygrana 1:0) i z Szedniawą(przegrana 0:4), co dało im 2 miejsce w dekanacie. W kategorii gimnazjalnej nasza drużyna rozegrała 2 mecze: z Wolbromiem św. Katarzyna(wygrana 15:1) i z Bydlinem(wygrana 1:0). Te wygrane pozwoliły na zajęcie pierwszego miejsca w dekanacie i awans do regionu, który odbył się bezpośrednio po rozgrywkach dekanalnych.

  
Na rozgrywkach regionu naszemu zespołowi przyszło zmierzyć się z Gołaczewami, z którymi zremisowaliśmy 1:1 i z Łazami, z którymi przegraliśmy 0:3, co nie pozwoliło na awans do szczebla diecezjalnego w Kluczach.

   
Gratulujemy naszym ministrantom za awans do regionu i mamy nadzieję, że za rok ministranci z naszej parafii znowu będą mogli reprezentować nasz dekanat na rozgrywkach regionalnych.

  
Zapraszamy do galerii>>>

  

  

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego obchodzona jest pięćdziesiąt dni po zmartwychwstaniu Pana Jezusa i kończy Okres Wielkanocny.

  

Kościół tym samym świętuje swoje narodziny, bo w tym dniu – jak pisze św. Łukasz w Dziejach Apostolskich – grono Apostołów zostało „uzbrojone mocą z wysoka”, a Duch Święty czyni z odkupionych przez Chrystusa jeden organizm – wspólnotę.

Na zgromadzonych w Wieczerniku Apostołów Jezus Chrystus zesłał Ducha Pocieszyciela, by Ten, doprowadził do końca dzieło zbawienia. W ten sposób rozpoczyna się nowy etap – czas Kościoła, który ożywiony darem z nieba rozpoczyna przepowiadanie radosnej nowiny o zbawieniu w Chrystusie.

Duch Święty dzięki swoim darom: mądrości, rozumu, rady, męstwa, umiejętności, pobożności i bojaźni Bożej uzdalnia wiernych do dojrzałej obecności w świecie. Kieruje losami Kościoła, kiedy wybiera do grona Apostołów w miejsce Judasza św. Macieja, kiedy prosi o wyznaczenie Barnaby i Pawła – jak pisze święty Łukasz – „do dzieła, które im wyznaczyłem”, czy kiedy posyła Apostołów do tego, by w określonych częściach świata głosili Ewangelię. Wprowadza wspólnotę wierzących w głębsze rozumienie tajemnicy Chrystusa, dając im zrozumienie Pisma Świętego.

Uroczystość liturgiczna Zesłania Ducha Świętego sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. Łączono ją z Wielkanocą, a od IV w. wyodrębniono jako osobne święto, uroczyście obchodzone zarówno w Kościele Wschodnim jak i Zachodnim. Synod w Elwirze urzędowo wprowadził ją w 306 roku. W wigilię Pięćdziesiątnicy, podobnie jak w wigilię Wielkanocy, święcono wodę do chrztu świętego i udzielano chrztu katechumenom.

Papież Leon XIII wprowadził nowennę, czyli dziewięciodniowe przygotowania modlitewne na przyjście Ducha Świętego, aby dokonał przemiany w naszych sercach, tak jak przemienił Apostołów w Wieczerniku.

W Polsce w niektórych regionach Wielkanoc nazywa się Białą Paschą, a Zesłanie Ducha Świętego – Czerwoną, prawdopodobnie dlatego, że dopiero po Jego zstąpieniu Apostołowie stali się zdolni do dawania świadectwa krwi. Uroczystość tę powszechnie nazywa się w Polsce Zielonymi Świętami, gdyż w okresie, w którym jest obchodzona, przyroda odnawia się po zimie, a zieleń jest dominującym kolorem pejzażu. Uroczystość Zesłania Ducha Świętego kończy w Kościele katolickim okres wielkanocny.

Symbolem Ducha Świętego jest gołębica. Zwykło się też przedstawiać go w postaci ognistych języków, gdyż tak Dzieje Apostolskie opisują Jego zesłanie na Apostołów.