Ministranci zagrali w piłkę nożną

  
25 maja odbyły się dekanalne rozgrywki ministrantów w piłkę nożną. Ministranci grali na orliku przy Szkole Podstawowej nr. 1 im. Henryka Sienkiewicza w Wolbromiu. Sędzią w tych rozgrywkach był nauczyciel wychowania fizycznego z gimnazjum nr. 4 w Wolbromiu – pan Radosław Koterba, natomiast organizatorem był ks. Rafał Gzyl – wikary z parafii św. Katarzyny w Wolbromiu.  Celem zawodów było wyłonienie najlepszych zespołów ministrantów w dekanacie w kategoriach wiekowych: klasy 3-4 szkoły podstawowej,  klasy 5-6 szkoły podstawowej,  gimnazjum i szkoła średnia. Najlepsza drużyna w każdej kategorii przechodziła do drugiego etapu, czyli regionu w skład, którego wchodzą dekanaty:  Jaroszowiec, Łazy, Pilica, Wolbrom I, II.

  
Nasza parafia wystawiła zespoły w dwóch kategoriach wiekowych:  klasy 5-6 szkoły podstawowej i gimnazjum. W kategorii szkoły podstawowej nasz zespół rozegrał 3 mecze:  z Bydlinem(wygrana 2:0), z Porębą Dzierżną(wygrana 1:0) i z Szedniawą(przegrana 0:4), co dało im 2 miejsce w dekanacie. W kategorii gimnazjalnej nasza drużyna rozegrała 2 mecze: z Wolbromiem św. Katarzyna(wygrana 15:1) i z Bydlinem(wygrana 1:0). Te wygrane pozwoliły na zajęcie pierwszego miejsca w dekanacie i awans do regionu, który odbył się bezpośrednio po rozgrywkach dekanalnych.

  
Na rozgrywkach regionu naszemu zespołowi przyszło zmierzyć się z Gołaczewami, z którymi zremisowaliśmy 1:1 i z Łazami, z którymi przegraliśmy 0:3, co nie pozwoliło na awans do szczebla diecezjalnego w Kluczach.

   
Gratulujemy naszym ministrantom za awans do regionu i mamy nadzieję, że za rok ministranci z naszej parafii znowu będą mogli reprezentować nasz dekanat na rozgrywkach regionalnych.

  
Zapraszamy do galerii>>>

  

  

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego obchodzona jest pięćdziesiąt dni po zmartwychwstaniu Pana Jezusa i kończy Okres Wielkanocny.

  

Kościół tym samym świętuje swoje narodziny, bo w tym dniu – jak pisze św. Łukasz w Dziejach Apostolskich – grono Apostołów zostało „uzbrojone mocą z wysoka”, a Duch Święty czyni z odkupionych przez Chrystusa jeden organizm – wspólnotę.

Na zgromadzonych w Wieczerniku Apostołów Jezus Chrystus zesłał Ducha Pocieszyciela, by Ten, doprowadził do końca dzieło zbawienia. W ten sposób rozpoczyna się nowy etap – czas Kościoła, który ożywiony darem z nieba rozpoczyna przepowiadanie radosnej nowiny o zbawieniu w Chrystusie.

Duch Święty dzięki swoim darom: mądrości, rozumu, rady, męstwa, umiejętności, pobożności i bojaźni Bożej uzdalnia wiernych do dojrzałej obecności w świecie. Kieruje losami Kościoła, kiedy wybiera do grona Apostołów w miejsce Judasza św. Macieja, kiedy prosi o wyznaczenie Barnaby i Pawła – jak pisze święty Łukasz – „do dzieła, które im wyznaczyłem”, czy kiedy posyła Apostołów do tego, by w określonych częściach świata głosili Ewangelię. Wprowadza wspólnotę wierzących w głębsze rozumienie tajemnicy Chrystusa, dając im zrozumienie Pisma Świętego.

Uroczystość liturgiczna Zesłania Ducha Świętego sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. Łączono ją z Wielkanocą, a od IV w. wyodrębniono jako osobne święto, uroczyście obchodzone zarówno w Kościele Wschodnim jak i Zachodnim. Synod w Elwirze urzędowo wprowadził ją w 306 roku. W wigilię Pięćdziesiątnicy, podobnie jak w wigilię Wielkanocy, święcono wodę do chrztu świętego i udzielano chrztu katechumenom.

Papież Leon XIII wprowadził nowennę, czyli dziewięciodniowe przygotowania modlitewne na przyjście Ducha Świętego, aby dokonał przemiany w naszych sercach, tak jak przemienił Apostołów w Wieczerniku.

W Polsce w niektórych regionach Wielkanoc nazywa się Białą Paschą, a Zesłanie Ducha Świętego – Czerwoną, prawdopodobnie dlatego, że dopiero po Jego zstąpieniu Apostołowie stali się zdolni do dawania świadectwa krwi. Uroczystość tę powszechnie nazywa się w Polsce Zielonymi Świętami, gdyż w okresie, w którym jest obchodzona, przyroda odnawia się po zimie, a zieleń jest dominującym kolorem pejzażu. Uroczystość Zesłania Ducha Świętego kończy w Kościele katolickim okres wielkanocny.

Symbolem Ducha Świętego jest gołębica. Zwykło się też przedstawiać go w postaci ognistych języków, gdyż tak Dzieje Apostolskie opisują Jego zesłanie na Apostołów.

  

  

Pytanie: Jakie jest znaczenie i przesłanie wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa?

  
Odpowiedź: Po tym jak Jezus zmartwychwstał, „objawił się jako żyjący” (Dzieje Apostolskie 1.3) kobietom przy grobie (Ew. Mateusza 28.9-10), swoim uczniom (Ew. Łukasza 24.36-43) i ponad 500 innym osobom (1 Koryntian 15.6). W następnych dniach po zmartwychwstaniu, Jezus nauczał swoich uczniów na temat Królestwa Bożego (Dzieje Apostolskie 1.3).
W czterdzieści dni po swoim zmartwychwstaniu, Jezus zabrał swoich uczniów na Górę Oliwną, niedaleko Jerozolimy. Tam też Jezus obiecał swoim naśladowcom, że wkrótce otrzymają Ducha Świętego i nakazał im, aby pozostali w Jerozolimie do tego czasu. Później zaczął ich błogosławić i gdy to czynił, został zabrany do nieba. Relacje z wniebowstąpienia Jezusa znajdują się w Ew. Łukasza 24.50-51 oraz w Dziejach Apostolskich 1.9-11.
Z Pisma Świętego jasno wynika, że wniebowstąpienie Jezusa było dosłownym, cielesnym powrotem do nieba. Unosił się od ziemi stopniowo i dostrzegalnie, czego świadkami było wielu gapiów. Gdy uczniowie po raz ostatni próbowali spojrzeć na Jezusa, obłok zasłonił go sprzed ich oczu, i pojawiło się dwóch aniołów obiecując powrót Chrystusa mówiąc, że „tak przyjdzie, jak go widzieliście idącego do nieba” (Dzieje Apostolskie 1.11).
Wniebowstąpienie jest szczególnie ważne z kilku powodów:
1) Wskazuje na zakończenie jego służby na ziemi. Bóg Ojciec z miłości posłał swojego Syna na świat do Betlejemu; teraz jego Syn powraca do Ojca. Czas (jego życia) w ograniczeniach ludzkiego ciała dobiegł końca.
2) Wskazuje na ukończenie dzieła swojego ziemskiego życia sukcesem. To wszystko, co miał tutaj wypełnić, zostało dokonane.
3) Wskazuje na jego powrót w chwale. Chwała Jezusa w czasie jego życia na ziemi była zakryta; jedynym wyjątkiem było wydarzenie w trakcie Przemienienia
4) Symbolizuje jego wywyższenie przez Boga Ojca (Efezjan 1.20-23). Jedyny, który jest umiłowanym Ojca Niebiańskiego (Ew. Mateusza 17.5) został wywyższony, a jego imię jest ponad wszelkie inne imię (Filipian 2.9).
5) Ojciec pozwolił mu przygotować miejsce dla nas (Ew. Jana 14.2).
6) Wniebowstąpienie wskazuje na początek jego nowego dzieła jako Arcykapłana (Hebrajczyków 4.14-16) i Pośrednika Nowego Przymierza (Hebrajczyków 9.15).
7) To wskazuje na sposób jego powrotu. Gdy Jezus przyszedł by ustanowić Królestwo, to tak samo powróci jak opuścił ten świat- dosłownie, w ciele, w sposób widoczny w obłoku (Dzieje Apostolskie 1.11; Księga Daniela 7.13-14; Ew. Mateusza 24.30; Księga Objawienia 1.7).
Pan Jezus obecnie jest w niebie. Pismo często przedstawia go, jako siedzącego po prawicy Boga Ojca, w miejscu honorowym i wskazującym jego autorytet (Psalm 110.1; Efezjan 1.20; Hebrajczyków 8.1). Chrystus jest Głową Kościoła (Kolosan 1.18), obdarza darami duchowymi (Efezjan 4.7-8) i jest tym, który Sobą napełnia wszystko (Efezjan 4.9-10). Wniebowstąpienie Chrystusa było wydarzeniem w którym Jezus został przeniesiony z ziemskiej służby do służby w niebie.